Week 17

Onze laatste week Nieuw Zeeland, mijn 17e en laatste week van mijn trip, maar toch zat deze week nog goed vol met avonturen. Zo begonnen we vorige week woensdag morgen eindelijk met de Fox Glacier trip. Het weer was opnieuw niet al te helder, maar goed genoeg om de gletsjer op te gaan. Er werd gestart met een briefing en de helicopters werden verdeeld. Dames voorin en zo had ik voor een aantal minuten een prachtig uitzicht vanuit mijn eerste helicoptervlucht, super gaaf! Ik wilde al bijna mijn baan opzeggen om helicopter piloot te worden..  Op de gletsjer werden we in 2 groepen verdeeld, de groep Chinezen bij de gids die die ochtend weer te laat was en de rest van de mensen bij gletsjer deskundige en mountainier Brett from the States. Brett nam ons mee op gletsjer expeditie en vertelde met veel passie over water, ijs, het weer, zand en stenen. Geweldig als iemand zo geintereseerd kan vertellen over de elementen. Verder was het eigenlijk ook een grote speeltuin en klommen we in en door ijsspleten en hakte hij letterlijk met zijn bijl een weg door het ijs. Een prima ochtend vermaak, tot dat we op de terug weg te horen kregen dat het mogelijk wat langer ging duren ivm de bewolking die te dicht was in het dal om voor een helicopter te vliegen. Het half uur wachten werd een uur, maar Brett wist deze tijd prima te vullen. Tot dat na een uur ongeveer alle expeditiegroepen op de gletsjer bij elkaar kwamen en er opnieuw plan de campagne gemaakt moest worden. Het zag er naar uit dat het nog wel een tijd kon gaan duren, maar niet gevreest, er was genoeg eten en drinken en zelfs een tent voor iedereen om te kunnen overnachten. Tot nu toe was het nog wel een aardig avontuur, maar op dit laatste zaten we natuurlijk niet te wachten. De gasfles werd te  voorschijn gehaald en helder gletsjerwater werd opgewarmd voor soep of warme chocomel. De geimproviseerde lunch bestond uit koekies en chocolade (lucky me) en ondertussen kapten de gidsen verder op een noodplatform voor de helicopter in het ijs. Om 15:00 vond ik het wel wat lang duren, maar al snel was de redding nabij. Iets minder ontspannen als op de heenvlucht werden we nu zo snel mogelijk geevacueerd, maar toch genoot ik opnieuw van mijn job in spee. 

Vele nieuwe banen hebben de afgelopen maanden de revue gepasseerd (even checken hoeveel collega’s mijn blog lezen ;)). Kapitein op mijn eigen zeilschip incl. crew, opvangcentrum voor verloren backpackers, een hotelletje met koffiezaak, wildlife ranger, professional artist, surfinstructeur icm dofijnen spotten, een hippie café runnen of bergbeklimmer. Bergbeklimmer staat regelmatig op nummer 1. Vooral nu weer hier in Nieuw Zeeland met haar reusachtige landschappen, voelt het alsof ik in mijn vorige leven rond trok als Freda du Faur (de eerste vrouw op de top van de Mount Cook). Jeroen denkt eerder aan een veredelde berggeit. Maar goed, het idee om ooit nog de Mount Blanc te beklimmen schrap ik voorlopig nog niet van mijn lijstje.  

  
Door dit gletsjer akkefietje werd ons strakke tijdschema wat extra aangetrokken en besloten we de skydive een dag naar achteren te zetten. De volgende dag rijden we verder via een prachtige inland route richting Queenstown en maken we nog een wandeling naar boven wat een uitzicht geeft over het Wanaka meer. Gelukkig is het weer goed gezind die dag en kunnen we mooie foto’s maken van het overweldigende landschap dat Nieuw Zeeland te bieden heeft. Van Wanaka zijn we verder gereden naar Queenstown, waar we langzaamaan wat zenuwachtig werden voor onze skydive de volgende dag. Het weer was niet opperbest, maar dat het daardoor direct geannuleerd zou worden hadden we niet verwacht. Een ochtend zenuwen voor niks, konden we gelukkig weg eten met de lekkerste Ferge Burger allertijden. Het kost je een half uur in de rij staan, maar zie het als een poort naar de hamburger hemel. We waren bijna in staat er nog een te bestellen. De skydive werd  de dag erna gepland, maar de weersverwachtingen waren niet veel anders. We vermaken ons die dag met een klim naar boven, waar in de winter de ski gondel eindigt en zien hoe downhill mountainbikers zich ter aarde storten. Vervolgens weer op tijd naar bed, want ’s ochtends om 7:00 uur moesten we weer parraat zijn. We wisten het eigenlijk al bij het opstaan, maar eenmaal gearriveerd bij het skydive loketje werden we opnieuw teleurgesteld door een dame die ons even vluchtig vertelde dat het ivm te dichte bewolking niet door kon gaan. Balen balen balen, maar we konden niet nog een dag langer in Queenstown blijven. Oooit zal het er nog van komen.. 

Dan maar ons geld op een andere manier opbrassen :) Hiervoor reden we die morgen verder in onze fancy oranje campert naar Te Anau. Een klein plaatje in the Fjordland van Nieuw Zeeland, waar het 200 dagen per jaar regent, zo’n 8 tot 9 meter! Ondanks de vele regen die we al gehad hadden, regende het deze keer niet. We maken ’s middags een trip over het Te Anau meer en bezoeken daar de glowworm caves. Al lopend en met een bootje worden we de grotten ingebracht en laat de gids ons in het pikdonker een Melkweg aan glowworms te zien. Prachtig en ook wel onwerkelijk en moet ik mij realiseren dat we niet in een van de nieuwste atracties van de Efteling zijn. Jammerlijk heeft zo iets wonderschoons maar een treurig bestaan. De uiteindelijke (lelijke) vlinder van de worm heeft namelijk geen mond en sterft na een aantal dagen rondvliegen een uitputtende dood. s’ Avonds koken we weer een hoogstaande maaltijd voor onszelf in een van de openbare keukens op de camping en rennen we nog een ronde om het meer.

De volgende ochtend worden we opnieuw op tijd verwacht voor een dagtrip naar de Doubtful Sound, wat eigenlijk een fjord moet heten. Even lijkt een dik wolkenpak de  fjorden doen verdwijnen, maar soms kan het weer achter een berg zomaar anders zijn en was het in de Doubtful Sound goed opgeklaard. Met een boot varen we over de fjorden tussen inmense bergen en zien we weer een totaal ander landschap van Nieuw Zeeland. Jeroen heeft weer iemand gevonden om over oud voetballers te praten en ik geniet van mijn gratis cappuccino. Een vriendelijk meisje vertelt alle in en outs over dit gebied en de historie ervan en even later legt de kapitein de motor van de boot stil en dan is het ook echt stil. Enkel de vogels maken geluid en is het een bijzonder moment in deze natuur. Als kers op de taart zien we nog een grote groep dolfijnen, waarvoor opnieuw de kapitein de tijd neemt. Een prima ontspannen trip om de volgende dag de lange weg terug richting Christchurch te starten. 

Deze dag begon oke, maar na een aantal uur rijden hadden we te maken met veel regen en bewolking. Wat soms jammer is, want juist het landschap is zo mooi om doorheen te rijden. Even twijfelde we om bij Mount Cook door te rijden, maar gelukkig hebben we dit niet gedaan. ’s Avonds was het zelfs zo opgeklaard dat we nog een wandeling hebben kunnen maken. Daarnaast stonden we op een van de mooiste DOC campings tot nu toe en kookten we een lekker maaltje in de camper. Het mooie weer zette zich door tot de volgende dag en was het een prachtige wandelroute naar de Mount Cook zelf. De hoogste berg van Nieuw Zeeland is bijna 4000 meter, voor onze begrippen al niet meer zo hoog dus ;) maar zoals ik al zei blijven bergen mij verwonderen. 

Volledig opgeladen door de zon en berglucht en na een gezellig gesprek met een ander 28 jarig meisje uit Nederland, wat nu ook eindelijk maar eens de stoute schoenen had aangetrokken voor haar solo reis, vervolgde de laatste rij-reisdag. We wisten dat in Christchurch de zon zou schijnen en wilden we zo snel mogelijk daar zijn, maar over een rit van ruim 200 km doe je al snel 4 á 5 uur door alle bergen, bochten en slingerwegen. Het werd toch een latertje en voor het eerst in 4 maanden tijd eet ik een hamburger menu bij de Mac Donalds, haha! We parkeren onze camper voor het laatst op de camping met zwembad en dat kwam gister uiterst van pas. Temperaturen van boven de 25 graden doen onze huid weer gloeien en weten we nog een beetje bij te kleuren. We lachen met z’n alle om het ijskoude zwemwater, maar ook de andere campinggasten willen na 10 dagen regen in Christchurch niet klagen over te koud water in het zwembad. ’s Avonds lopen we voor het laatst het stadje in en ook al is het nu in korte broek en zonnebril ipv met parapule, de stad blijft een treurig beeld geven. Overal hange platen met prachtige ietwat futuristische gebouwen, pleinen en parken, maar dit lijkt nog mijlen ver weg. Leuk is wel dat we nog hebben afgesproken met Niki uit Oostenrijk die Judi en ik hebben ontmoet in Nepal. Voor haar was gisteren de eerste dag in Nieuw Zeeland en haar trip, voor mij de laatste. Met z’n drieën hebben we heerlijk gegeten bij Casa Publica (aanrader voor al die mensen die nu ook naar NZ gaan) en weet Jeroen nog wat biertjes in te checken. En zo komt aan deze laatste echte vakantie dag ook een einde. 

Vanochtend hebben we rustig de tassen kunnen inpakken en ons rijdend huisje van 3 weken weer ingeleverd. Nog even was het heerlijk weer wat maakte dat ik eigenlijk nog niet naar huis wil. Zo dadelijk nog een tussenstop met overnachting in Melbourne, maar morgen moet ik er dan echt aan geloven, de terugvlucht naar Nederland. Toch wel bijzonder dat zo iets wat eigenlijk al jaren op de planning staat en waar je een lange tijd mee bezig bent en naar uitkijkt, ook weer voorbij kan zijn. En dat ik er nu enkel nog op terug kan kijken. In de beste zin van het woord. 

Het was een geweldige reis om te maken. 5 weken met Judi, de onvergetelijke trek door Nepal en nog even naar Maleisië. 7 weken met mezelf via Darwin langs de oostkust van Australië naar beneden, een kort familiebezoek en daarna 5 heerlijke vakantieweken met Jeroen in Melbourne, Sydney en het zuiden van Nieuw Zeeland. Wat is perfect? 

Oke nu dacht ik hieronder nog even snel een pakkende en afsluitende alinea neer te zetten met al wat ik geleerd heb, wijsheden en voornemens. Maar dit lijkt toch wat lastiger dan ik dacht. Of heb ik nu te maken met mijn eerste writersblock? Schrijver zal in iedergeval niet behoren tot een van mijn nieuwe beroepen, maar deze blog bijhouden heb ik met veel liefde en plezier gedaan. 

Hopelijk zie ik jullie allemaal snel weer in Nederland! ♥

Advertenties

Nieuw Zeeland vanuit een helikopter….

We hadden de verkregen unisex-regenjassen al opgetogen in onze knuistjes geklemd om de helikopter naar de Fox Glacier te pakken. Helaas klom een begeleider vlak daarvoor op een kist om mede te delen dat onze tocht gecanceld werd. De reden: te lage bewolking waardoor de veiligheid wel eens in het geding zou kunnen komen. De ietwat corpulente gids van het podiumpje trappen zou misschien opluchten maar het leek me al vrij snel nutteloos om mijn teleurstelling op die manier te uiten. Het werd berusting. Niet alles kan mee zitten op een reis als deze…

Al weken, inmiddels al maanden hebben jullie – en ik uiteraard ook – de leuke blogs van Roos kunnen lezen. Voor deze ene keer mag ik als gastblogger fungeren. In de eerste weken na aankomst bedankte ik voor de eer. Ik wilde even niets schrijven. Te veel werkgerelateerd zullen we maar zeggen. Echter begon het de laatste dagen alweer te borrelen als een kraakheldere Nieuw Zeelandse waterbron dus nam ik het herhaalde aanbod met liefde aan. Graag stap ik met jullie wel even de helikopter in. Een denkbeeldige ditmaal, om jullie in het kort mee te nemen in onze geweldige trip die we tot op heden samen beleefd hebben. De Route van Roos en Kees dus! 

Met een koffer vol Australische zonnestralen stapten we in Christchurch uit het vliegtuig. Er dwarrelden wat regendruppeltjes rond. We keken elkaar even aan, niet wetende dat we het miljoenvoudige nog over ons heen zouden krijgen. Hoewel slechts vier uur vliegen hangt in Nieuw Zeeland een beduidend ander klimaat dan in Australie. De ene dag kan het in de zomer 28 graden zijn, de dag erop 17. Regen hoort er bij hier, zoals hagelslag op een Hollandse boterham. Toch niet overal in dit gebied kwamen we later achter, maar daarover later meer. Christchurch zette ons met beide benen op de grond. We waren nog in de wolken van onze onvergetelijke New Years Eve celebration in Sydney en onze huiden gloeiden nog na van Bondi beach. Het druilerige Christchurch dempte ons humeur. Vijf jaar geleden vond er een allesvernietigende aardbeving plaats maar dat was op iedere hoek van de straat nog te zien. Het hele centrum moet zelfs nog een nieuw gezicht krijgen, een totaal nieuwe identiteit eigenlijk. We werden er sip van en het zorgde ervoor dat we snel onze trip wilden vervolgen. De volgende ochtend haalden we dan ook ons rijdende paleisje op. Het formaat viel niet tegen, we wisten de beperkingen, maar de prijs klom als snel zelfrijzend bakmeel. Noodgedwongen pluspakketjes zorgen nogal eens voor de neiging om een programma als Kassa in te schakelen.

De eerste dagen verbleven we langer dan gehoopt in onze bolide. Het was regen wat de klok sloeg. Ook de kranten stonden er bol van. Alleen die bekeken het met een andere bril. Blijkbaar had het in de regio Canterbury/Marlborough al 18(!) maanden niet geregend en dus waren vooral de boeren en wijnboeren uitermate tevreden met al het water. Wij uiteraard niet maar dat mocht de pret niet drukken. We zochten vermaak door een tocht te maken naar Hanmer Springs en kwamen via het binnenland weer aan de kust uit, in Kaikura. Na een hemelse pizza zochten we een plekje in een gratis overnachtingsgebied voor auto’s en campers. Zo’n vijftig teenslippers van het strand. Het werd die avond noodweer en even twijfelden of we niet een andere plek moesten gaan zoeken. Bang dat de golven ons zouden pakken. Niet veel later vielen we in slaap en de volgende ochtend werden we wakker met zonneschijn. Een mooie voorbode voor meer vitamine B.

Sawcut Gorge. Dat klinkt als een woeste zeeman met een baldadige staat van dienst. Het blijkt echter een inlands gebied waar we met onze camper naar toe trokken om er te wandelen. We reden in eerste instantie verkeerd maar een schaapsherder zonder tandarts stuurde ons weer op het juiste pad. De verkeerde afslag had ons prachtige plaatjes opgeleverd en een lege zak chips. Sawcut Gorge viel te bereiken door kleine landweggetjes te beklimmen en door poorten te openen en weer te sluiten, door wat koeien en schapen te omzeilen en door angstvallig stijl naar beneden te denderen om de start van de hike te vinden. De route stuurde ons te voet in en uit een prachtige rivier die ons meenam richting steeds groter wordende rotsen. Iedere bocht zorgde voor de drang naar meer natuurschoon maar een blik op de klok deed ons omkeren. Het was een onvergetelijke wandeling, prachtig om samen te delen…

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten houden Roos en ik van gezelligheid en dus van bier en wijn. Van Anet en Tijs – die twee jaar geleden het gebied al verkend hebben – kregen we de aanwijzing om het te gaan proeven in het wereldberoemde Marlborough gebied. Hectare na hectare vol met wijnbouw. Een miljardenbusiness gezien de optrekjes die verschillende wijnmakers zich eigen hebben gemaakt. Met geleende fiets en inmiddels een prikkende zon in de nek stuurden we ons door de wijngaarden. Hier en daar proefden we wat, en zakten we neer op een terras om heerlijk te lunchen. Sauvignon blanc is het paradepaardje van het gebied en we konden het dan ook niet nalaten om die enkele naar binnen te slurpen. Op de weg terug pikten we nog even een bierbrouwerij mee. De fietstocht naar onze camping was lang en daarom sloten we ons weer nuchter op in ons onderkomen.

De natuur in Nieuw Zeeland is weergaloos. Met de auto krijg je een prachtig beeld. Soms word je letterlijk dolgedraaid door alle bochten die er voor zorgen dat je een berg op en ook weer af komt. Imponerende kustroutes en prachtige vergezichten in bergachtige gebieden laten de mond openzakken. In Picton kregen we de kans om de natuur van een andere kant te bekijken. We huurden een plekje in een boot die ons meenam op een trip door de Marlborough Sounds. Een verzameling eilandjes in een enorme adembenemende baai. De kapitein en zijn crew deden hun uiterste best om ons de plaatselijke dierenpopulatie te laten zien. Helaas geen dolfijn of walvis, die kans was immers toch al zeer klein, maar wel een blauwe pinguin, zeehonden en wat zeldzame vogels. Enkele fervente vogelspotters waanden zich in een natte droom voor hun ‘soort’. Roos en ik genoten vooral van de natuur en van de zon. Het tochtje naar de top van een klein eilandje was voor ons de kers op de taart. Zo stonden we even op de plek waar Captain Cook voor het eerst een Britse vlag in de grond ramde. Hoewel decennia te laat voelde het voor ons toch een beetje alsof het een ontdekking was. 

Kortstondig keerde de regen terug. Voor een goeie, dat wel. We zijn Havelock vrijwel ontvlucht omdat de regen werkelijk met bakken tegelijk bleef komen. Tasman National Park here we come!  Via Nelson kwamen we in het miniplaatsje Marahau terecht. Eveneens vlak aan de zee. De ingredienten voor een perfecte tweedaagse maaltijd waren aanwezig. Het Abel Tasman gebied is het meest noordelijke gebied van het Zuidereiland, uiteraard ook gezegend met een national park. We maakten er een wandeling en sprongen in een aangrenzend gebied zelfs op de mountainbike om daarna noodgedwongen uit te rusten aan het strand. Vrijwel de hele middag genoten we van de zon en het water. Sinds Sydney waren we daar niet meer aan toegekomen. Het voelde dan ook goed, want stranddagen maken een vakantie immers compleet. Bovendien laadde het onze batterij weer op om de volgende dag de remschijven van onze auto verder af te slijten om de lange tocht richting het meest noordelijke punt te maken. Daar wachtte ons een betoverend strand en zandduinen.

Zoals we eerder waren gevlucht in Havelock moesten we twee dagen geleden nogmaals vluchtten. Ditmaal bij Lake Rotoroa. Niet door de regen maar door vervloekte sandflys. Kleine rotmugjes die geen bultjes achterlaten maar in plaats daarvan stukjes huid afbijten om alsnog een jeukende plek achter te laten. Onze voorraad Deet werd dan ook aardig geplunderd maar heeft niet voorkomen dat mijn voeten zijn aangevallen en mij nu al dagenlang smeken om gekrabt te worden. Gek genoeg boeide ons dat op dat moment niet. Het was een van de meest indrukwekkende plekken waar ik ooit ben geweest en de avond was top!

Het wordt weer tijd om de helikopter naar het platform te brengen. We zitten precies op de helft van onze trip in Nieuw Zeeland die nu al meer dan de moeite waard is. Hopelijk is de Maori god ons morgen beter gezind en mogen we van hem de gletsjer op. Roos heeft hem drie dollar gegeven dus dat moet genoeg zijn! Donderdag springen we in Queenstwon uit een vliegtuig. Te bizar!!! Wat nog meer volgt? Dat weten we zelf nog niet. Aangezien ik maar een gastschrijver ben, gaat Roos daar vast meer over vertellen in een volgend Luchtpost! 

 

MEL-SYD-NZ

Er was eens een meisje dat op reis ging en zich voor nam om een blog te schrijven. Aanvankelijk ging dit best oke en kreeg ze verschillende leuke reacties op haar post, maar al snel ontstond er wat sterallures en liet ze niet veel meer van zich horen. Je kunt dit ook terug vinden onder ‘eendagsvlieg’ op wikipedia.. 

Hahaaa waar was ik gebleven? JEROEN en zijn aankomst op Melbourne!! Ik had mijn laatste blog bijna afgerond en daar stond hij al. Ik stond tegen de schuifdeuren en hij kwam daar uit. Niet al rennend naar elkaar toe, maar verder was het een aardig ‘All you need is love’ moment. Verder konden we voornamelijk alleen maar lachen en was het even onwerkelijk dat we elkaar na 2,5 maand weer zagen. Het had iets weg van een eerste date, haha. Toch maakte het onwerkelijke gevoel snel plaats voor het oude vertrouwde en voelde het na een dag al bijna niet meer alsof we elkaar voor een lange tijd niet gezien hadden. 
De jetlag van Jeroen viel mee en 2 dagen hebben we Melbourne verkend. Het is een mooie, maar ook wel erg drukke stad. Waarschijnlijk kwam dit ook door de vakantieperiode en ook hier moest half Melbourne nog kerstinkopen doen. De meest drukke winkelstraten hebben we vermeden en hebben we wat eigen sightseeing gedaan. De oude gratis tram in Melbourne reist prima en ook van de stadsfietsen hebben we gebruik gemaakt. Samen eindigden we regelmatig op een van de gezellige terrasjes aan de Yarra river en zo verruilde ik langzaam het backpackersleven in voor mijn vakantie met Jeroen. Gewoon een biertje en wat eten bestellen en niet meer al te veel kijken naar de prijs.

De volgende dag moesten we sowieso niet naar de prijs kijken, toen we onze veel te dure huurauto ophaalden bij de carrental. Soms snap je niet wat al die Australiers zomaar neer leggen voor een auto, bootje, trip of hotelkamer. En alles is uitverkocht of weg ivm de feestdagen. Na het uitrijden van Melbourne in de spits (aan de linkerkant), boodschappen van de Aldi en het juist instellen van de automaat (die in eerste instantie op een opstijgend vliegtuig leek), zaten we op de juiste weg naar de Great Ocean Road. Een prachtige route die ons leidde langs de kust van Melbourne richting Port Campbell. Aan de route waren mooie plekken om te stoppen aan het strand en hebben we korte hikes gemaakt in het Otway national park. ’s Avonds sliepen we in een erg leuk, schattig en waarschijnlijk niet bedoeld, maar vintage-achtig hostel. En brachten we daar de kerstavond met andere door. De volgende ochtend waren we alweer op tijd eruit en groetten we onze kamergenoten nog een fijne kerst op de Great Ocean walk (een hike van 8 dagen met tentje en eten, cool!). Vanuit Apollo bay zijn we naar de 12 Apostles gereden, een rotsformatie in de zee waarvan er nu nog ongeveer 9 over zijn. Een aantal mooie foto’s hebben we er van gemaakt, evenals de miljoen Aziaten die we steeds in grote aantallen tegenkwamen. Ik heb er nog niet echt eerder over verteld, maar er zijn zoveel Aziatische mensen in Melbourne en Sydney! En allemaal met hun (vieze) Aziatische manieren.. Soms word je er echt gek van! En zo ook leek de stop bij de 12 Apostles die dag meer weg te hebben van de Chinese muur :/

Na het bezoek aan de Chinese muur zijn we via Port Campbell richting de Grampians gereden. Dit voelde al heel erg ‘inland’ met lange rechte wegen omhoog waar we geen auto tegemoet kwamen, maar later op de kaart zagen we dat dit natuurgebied nog steeds erg dicht tegen de kust ligt, haha. Even hadden we het ons zelf nog spannend gemaakt met weinig benzine, geen water, bosbranden op de radio en rijden op 1e kerstdag wat betekent dat bijna alles dicht is. Maar gelukkig was er halverwege toch nog een klein pompje open en konden we het maken tot aan Halls Gap. De dag erna hebben we een mooi hike gemaakt door de Grampians met een prachtig uitkijkpunt, maar waren er ook verschillende look out points waar je gewoon lui met de auto naar toe kon rijden (soms ook wel fijn). Later die middag zijn we terug naar Melbourne gereden om de auto in te leveren, het vliegtuig naar Sydney te pakken en in te checken bij Annabelle en haar familie op Bronte beach. Een dag is soms aardig gevuld :)

SYDNEY!! We sliepen in een leuk Airbnb aan de Rose street iets buiten de stad. De eigenaresse was weer al te aardig en hielp ons met het wegwijs maken in deze geweldige stad. Met de bus stonden we in 30 minuten in het centrum en hebben we de eerste dagen veel gewandeld door de stad zelf, de botanische tuin en langs de Habor Bridge en Opera house. Sydney had op mij een wat rustigere indruk dan Melbourne en kon je wat sneller de drukte weer uit door de vele parken en haventjes. Maar ook hier krioelde het van de Aziaten die alleen maar oog hebben voor zichzelf en hun camera of selfiestick. Deze mensen beleven werkelijk hun reis door de lens van hun camera. 

Op maandag was de temperatuur iets minder en zijn we naar de Blue Mountains geweest, een national park, 2 uur met de trein vanuit de stad. Opnieuw weer uitzichten verder dan je kon kijken en hebben we een mooi hike route gelopen. Soms brengen de hike tochten me even terug naar Nepal en komen herrinneringen weer boven. Erg leuk om dit dan weer met Jeroen te delen :) Verder hebben we ons nog een aantal middagen heerlijk vermaakt aan het strand en genoten we van barretjes, koffies en smooties. Hippe tentjes zijn hier in overschot en moeilijk over te slaan. 

Zo kwam langzaam een einde aan mijn reis door Australië, 2 maanden alweer! Wat een trip, geweldig! Moeilijk om dat even kort samen te vatten, daar moeten jullie maar een keer voor langs komen :) Maar goed, niks was mooier dan Australië af te sluiten met NYE! Dit gold voor mij, Jeroen, maar ook voor Maire die de dag erna door zou vliegen naar Bali. Het was nog even een opgave wat we die dag zouden doen. Ons wurmen tussen de menigte in de Botanical gardens, wat zou betekenen dat je rond 7:00 am al in de rij moest gaan staan om om 00:00 am een blik van het vuurwerk te kunnen zien. Of naar een plek, iets verder weg, waar je nog maar moest zien of je iets van je eigen eten en drinken kon meenemen. Of een hidenplace, nog wat verder uit het centrum (een kriem om er weg te komen), maar met genoeg ruimte, een goed uitzicht op het vuurwerk én de hele inhoud van je keuken was welkom.. We kozen voor dit laatste. Top plekkie en een top middag! Nog een paar meiden die we op Fraser hadden ontmoet sloten aan en ook een aantal vrienden van anderen. Een prima clubje om onze laatste dag in Australië mee te vieren. Om 21:00 was de eerste vuurwerk show voor alle kids die daarna naar bed konden (prima idee) en om 12 uur knalde het meest prachtige vuurwerk ever van de Harbor Bridge af! Zó mooi dat we elkaar eigenlijk daarna pas happy new year wenste. Het was de beste manier om deze onvergetelijke tijd (knallend) af te sluiten! 

De volgende ochtend moesten we met een kleine (goon) kater alweer optijd uitchecken, hadden we rond 13:00 het vliegtuig en waren we ’s avonds in een zeer net hostel in Christchurch. Opnieuw een bizarre 24 uur, waarbij we ons zelf al bijna niet meer konden voorstellen dat we die avond nog oud en nieuw gevierd hadden :P

En nu zijn we alweer een aantal dagen in Nieuw-Zeeland en onze verwachtingen zijn hoog!! Haha! Maar de eerste dagen werd dit al even de kop in gedrukt, omdat het na maanden eindelijk begon te regenen. Iedereen blij, behalve wij.. Zondag hebben we onze Hippie campert (“Rockin’ road trips for happy campers”, iets te fancy slogan naar ons idee) opgehaald, wat we de komende 3 weken ‘our home’ kunnen noemen. We rijden via Christchurch rechtsom over het Zuidereiland en hebben we na vele tips nog een mooie route en vele activiteiten op de planning staan. Voorlopig ben ik nog niet thuis! :) Xx 

 
– sorry de foto’s gaan even niet lukken –

Highspeed blog post!

Hallooo lieve lezers!! Oké dit gaat een vlug verhaal worden, haha.. Jeroen lijkt wat vertragen te hebben (25 minuten!!!), dus bedacht ik nog even wat laatste updates de wereld in te spreiden, en het geeft mezelf weer een mooie terug blik op de laatste dagen :)

Het was heerlijk om ander halve week ik Byron bay te verblijven. Het voelde als een vakantie in mijn vakantie en het was fijn om even op één plek te zijn. Mijn cottage gaf een leuke manier om andere mensen te ontmoeten, iedere avond zaten de zelfde of weer andere te chillen op onze veranda. Het was een multiculti aan reizigers, grappen en verhalen! Ook Maire was inmiddels gearriveerd in Byron en konden we weer als een goed duo vooruit, plus extra versterking uit Utrecht door Iris. 

In Byron hebben we nog wat geprobeerd te surfen, geprobeerd inderdaad. De vuurtoren op het meest oostelijke punt van Australië bezocht en zijn we een dag naar Nimbin geweest. Ook zijn we nog een aantal avonden gaan stappen en hebben we Byron afgesloten met een fancy diner, waar we al wéken naar uitkeken. Ik moet zeggen; dat kriebelt aardig hier, de leuke en gezellige barretjes en restaurants. Maar als backpacker moeten we dit in veel gevallen overslaan. In Nederland ga je al snel even buiten de deur eten, maar nu koken we de meeste avonden onze maaltijd zelf in de gezamenlijke keuken van het hostel. Het is een leuke en letterlijke inkijk in andermans keuken. Sommige warmen enkel wat pasta op en voor wat extra smaak eten ze het met ketchup, andere koken voor de hele week. Ik heb zelfs Hollandse stamp met worst voorbij zien komen, maar het meest jaloers ben ik op de Spanjaarden of Zuid Amerikanen die rond 14:00 hun uitgebreidde warme lunch staan klaar te maken. Dan ruikt de keuken op zijn best en vragen ze vriendelijk of je wat wilt mee eten.. Zelf waren we regelmatig goed met onze tonijn salade of pasta met pesto en spinazie, jaja culinaire hoogstand :)   

         
   

  
Het regelen van een lift was me niet meer gelukt, dus ben ik vorige week met de bus verder gereisd van Byron naar Coffs Harbor. Een plaatsje ietwat halverwege richting Sydney. Vele zeggen dat er tussen in niet veel te doen is, maargoed ik had nog wat dagen ‘over’. Ons verblijf in Coffs was vrij prima, met name doordat het hostel vanalles organiseerde en was het een voorbeeld van: “wie goed doet, goed ontmoet”. Het was een gezellig, schoon en opgeruimd hostel met activiteiten als een goed verzorgde barbecue, free kayaking en voor 5 dollar fietsen verhuur. Onze 2 dagen daar waren dan ook goed gevuld en ’s avonds lagen we een keer optijd in bed. Jammer dat een van mijn kamergenoten anders dacht over de sfeer in het hostel en heeft ze uiteindelijk zonder te vragen mijn twee petjes meegenomen.. Maar goed tot nu toe is dat het enige en heb ik gewoon een nieuw petje gekocht, yolo! 

    
  Woensdag zat ik weer opnieuw in mijn grote vriend ‘the overnight bus’ en is het altijd fijn wanneer je om 8:00 aankomt pas om 14:00 kunt inchecken. Dus hang je wat vermoeid rond rondom je hostel en probeer je nog wat gemiste uurtjes slaap in te halen. Gelukkig was het die donderdag een prima dag ervoor, want het was erg slecht weer. Later die dag begreep ik pas dat het om een uitzonderlijke tornado ging die langs het centrum was afgegaan en onderweg nog enige schade had aangericht. De volgende dag waren we weer enigszins uitgerust en hebben we de stad goed verkend. Botanische tuinen, Harbor bridge, Opera house en side seeing door de drukke binnenstad. Momenteel zijn we niet het enige reizende volk hier in Australië, want ook de Australiers zelf (waarvan lijkt 1/4e Aziatisch) reizen stad (en land) af voor de vele kerstcadeaus. En lijkt het soms meer op een hardwerkende mierenburcht dan enkel voorbijgaande inwoners en forenzen van Sydney. Maar goed, toen we eenmaal zelf met een aantal shoppingbags rond liepen konden we weer aardig in het straatbeeld mee. Die dag hebben we nog kleins afgesloten met mijn eigen ‘bachelorette party’, want eigenlijk was dat alweer mijn laatste avond van mijn solo trip.. Boehh! De tijd gaat zo snel, maar ergens heb ik alweer geleerd over tijd: “Live and enjoy the present. Turn off the mind that keep you thinking about future and past”. Soms toch lastig wanneer je de volgende dag met hoofdpijn op Bondi beach aan het strand ligt, niet te denken ‘had ik gisteren maar iets minder gedronken’ haha.  

   
   
  
(Hmm de volgorde wil niet helemaal) 

Goed, vrijdag Sydney weer verlaten, kort bezoek, maar no worries, volgende week zaterdag zijn we weer van de partij. En dan is we wij, ik en honey bunny Jeroen! De laatste dagen ben ik namelijk nog even op familie bezoek geweest. Een zus van papa woont in Drouin samen met man, dochters en kleinkinderen. Erg gezellig en fijn om gewoon weer even in een huis te zijn met normale ruimtes, een bed en geen in – of uitcheck tijden. Een chill weekend Aussie style met bezoekjes aan mijn nichtjes, family barbecue, kletsen over het verschil tussen Nederland en hier en over het weer natuurlijk ;) 

Vanochtend door gereisd naar Melbourne zelf en mij klaar gemaakt voordat Jeroen zo zal landen. Kijk er enorm naar uit om hem weer te zien en ben ik heel blij dat hij ook nog een deel van mijn reis gaat meemaken. Mijn reis kan ik eigenlijk niet zeggen, want dit wordt nog 5 weken onze reis! Op naar deel 3!! 

Goldcoast in een notendop

Goodmorning mates! How’s going??

Het wordt weer tijd voor een update en dit lijkt me een zeer geschikt moment. Ik zal het moment even omschrijven. Vanaf gisteren verblijf ik in mijn lakeside cottage in Arts factory op Byron Bay. Een cozy houten huisje met 10 bedden, een eigen kast, keukentje en een heerlijke veranda aan het water. De temperatuur is nu ongeveer 26 graden en vogels en boomkevers zijn al druk in de weer. Ik zit met mijn Swiss muslie en koffie buiten en voor mij op het gazon houdt de yoja instructeur zijn dagelijkse ochtend sessie. Misschien dat ik morgen mee doe, want de komende week is dit mijn huis. Niet verkeerd azihz :) 

Waar was ik gebleven? Noosa! 4 weken geleden? Mijn wordpress zegt 10 dagen, valt nog mee, maar zo voelt het niet.

In Noosa ben ik (of zijn we) 2,5 dag gebleven. Na een dagje uitrusten, wassen en wat dingen regelen, was de 2e dag vrij actief. In de ochtend hebben we flink gelopen in het national park van Noosa, ’s middags een kayak tocht door de achtertuinen van de richies en sloten we af met een kleine barbecue in het park. De laatste weken voelt het iets meer als ‘we’, omdat ik na Fraserisland aan het reizen ben met een meisje uit Duitsland. We hebben tot en met hier ongeveer het zelfde reisschema en kunnen het goed vinden met elkaar. Daarnaast is het fijn om iemand in de buurt te hebben, maar kun je toch eigen dingen doen. 

Na Noosa verbleven we een aantal dagen in Brisbane. Vanuit daar ben ik een dag naar de Steve Irwin Zoo geweest. Hij is nog steeds een grote held in Australië en het park wordt gerund door zijn vrouw en kinderen. ’s Nachts hadden we nog een ervaring met het brandalarm in het hostel wat afging. Eerlijk gezegd had ik weinig besef van de ernst of wat er gaande had kunnen zijn, maar gelukkig was Maire zo helder en zei ze dat we toch maar beter naar buiten konden gaan, ipv het inpakken van onze backpack. Na een uur bleek het loosalarm en konden we om 03:00 weer terug naar bed. 

Vanuit Brisbane zijn we door gereisd naar Surfers Paradise, waar we de Schoolies hebben leren kennen. Even was ik jaloers en wilde ik terug naar mijn middelbare schooltijd. Duizenden Schoolies vanuit verschillende staten uit Australië komen hier bij elkaar om het behalen van hun middelbare school diploma te vieren. De hele stad draait een aantal weken om hen en zijn ze te herkennen aan hun roze keykoard. De hoge hotels en appartementen zitten vol met uitzinnende jongeren, die niet kunnen wachten om de volgende dag weer op stap te gaan. Het weer in SP was een aantal dagen minder en heb ik me vermaakt met wat rondjes hardlopen, een dag naar Dreamworld en shoppen. De naam Surfers Paradise lijkt me iets te fancy voor deze stad. Er zijn weinig surfers en de gebouwen zijn me net iets te hoog langs de mooie kustlijn. Je zou het meer verwachten aan de oostkust van Amerika. 


Maar goed, ook hier is weer een tijd van komen en een tijd van gaan en ben ik donderdag afgezakt naar Byron Bay. Eerlijk gezegd keek ik er ook wel voort naar uit, want hier ben ik gestart met mijn 2 daagse ‘surfkamp’ en verblijf ik nog de hele week. Het voelt een beetje als een vakantie in mijn vakantie en ben ik erg oke met niks doen op dit moment :) (yes het heeft me eindelijk bereikt!). De eerste dagen surfen viel me niet tegen en kon ik al vlot staan op mijn board. Verder is het denk ik toch veel zelf oefenen en heb je weinig aan een surfinstructeur die constant naast je in het water ligt. Al moet ik zeggen dat de meeste surfinstructeurs niet verkeerd zijn om in de buurt te hebben, maar alleen daarvoor wordt het een duur grapje. Verder is Byron een prima stadje om een week rond te hangen en heeft het meer weg van een gezellig dorp aan de kust, waar surfers over de hele wereld bij elkaar komen. Morgen zal het dan ook wringen zijn om een goeie wave te pakken, maar de sfeer is in iedergeval goed. Er hangt hier letterlijk een ‘surf is my life’ virus en zwaait iedereen met zijn hand als een Shaka groet, yay! 

Zondag zal ik verder reizen naar Sydney of Melbourne, maar dit is nog niet helemaal gepland. Hoop eigenlijk iemand met een auto te vinden die me even een lift kan geven :) Haha..

Sweet! Xx

Must see once in your life time experience 

Oke! 2 dingen die je op je ‘must see once in your life time experience’ lijst moet zetten: Whitsundays, lees: Whitehaven beach en Fraserisland. Het eerste is prachtig, onbeschrijfelijk mooi, het ander een super gave trip op het grootste zand eiland ter wereld. Start hier je trip in Australië en je hebt matties voor je hele reis haha.

Ergens vorige week stapte ik op zeilboot de Boomerang vanuit Airlie beach, bepakt met een kleine tas en 20 blikken bier. Ik heb flink betaald voor deze 2 daagse trip, maar zonder alcohol lijk je de boot niet op te komen. Het wordt zorgvuldig opgeborgen in een grote koelbox en de zakken Goon (alcohol met 100% kater garantie) alle voorzien van naam gaan boven op. Er volgen weer wat kleine instructies door een 3 koppige crew en rond 15:00 zijn we los. We varen met ongeveer 30 man op de boot en de random social talks gaan alweer snel van start. Hoe heet je, waar kom je vandaan, wat voor reis maak je, hoe lang, wanneer en waarom, de 5 w’s zal ik maar zeggen. Soms leuk, maar goed daar oefen ik geen Engels meer mee. Ik vind een jongen die in Nieuw-Zeeland woont en leg het probleem van de 5 w’s voor. Al gauw zitten we de grootste onzin te vertellen en snappen mensen niet hoe een astronaut en een world champ zwemster elkaar zo snel gevonden hebben. Fake stories zijn het en je kunt hier iedereen van alles vertellen, veel leuker dan het standaard geneuzel. Soms geeft het nadien wat verwarring, wanneer je wel een keer de waarheid verteld.


We varen in 2 dagen van Stonehaven, naar Blue pearl bay, Lunchen bay, Tongue bay en als laatste Whitehaven Beach. Een prachtig wit zandstrand in contrast met een helder azuur blauwe zee. Het strand bestaat voor 95% uit Silica wat maakt dat het helder wit is en geen hitte van de zon opneemt. Mijn witte shirt leek niet echt wit meer te zijn tov dit strand. Op eens vond ik het niet heel erg meer om hier een paar uur rond te hangen en probeer ik wat mooie foto’s te maken. Opnieuw ben je met mensen waarmee het best gezellig is, maar dit keer had ik het graag met iemand van thuis willen delen. Iemand die dichterbij me staat en moest ik denken aan de one liner van Alexander Supertramp uit Into the Wild: “Happiness only real when shared”. Zo zwartwit was het niet, maar ergens klopte het wel. Goed, ik ga heel veel foto’s delen nu :D

Tijdens onze zeiltrip snorkelen we nog op verschillende plekken met onze stingersuit ivm mogelijke kwallen (super sexy), hebben we opnieuw lekker eten gemaakt door de crew en sluiten we ’s avonds af met halve bierspellen en drinken we Goon uit een snorkelbom. We slapen op de boot en hebben 2 keer een one minute douche. 3 dagen later in de ochtend arriveren we weer in de haven van Airlie beach en ben ik nog steeds onder de indruk van dat geweldige strand. Ik weet dat ik de volgende dag de hele dag moet ‘wachten’ op mijn bus naar Rainbow beach en was eigenlijk instaat nog een dagtrip te boeken naar Whitehaven beach, maar helaas kon de vriendelijke dame van het reisbureau me dit keer niet helpen omdat alles vol geboekt was.


Wachten dus de volgende dag, zo voelde het althans, maar eigenlijk was het gewoon weer een relax dagje op Airlie beach. Ik drink koffie met een aantal van de boot en duik nog een keer in de lagoon (heel vervelend allemaal) en om 17:30 vertrok de nachtbus naar Rainbow beach. Het bespaard je een nacht accomodatie, maar een bus kun je niet echt een accomodatie noemen. Ik probeer wat te slapen, maar kom de volgende ochtend toch aardig gebroken aan. Opnieuw een rustdag in het verschiet en mijn Kiwi vriend maakt enthousiast nog een mooie map voor onze trip in Nieuw-Zeeland. Om 16:00 hebben we een te saaie en lange briefing over de drie daagse trip op Fraserisland, wat vervolgens ook nog wordt weerlegd met dat we het allemaal niet zo strikt hoeven te nemen. What ever.. De volgende ochtend vertrekken we met 8 4×4 wagens naar een van Unesco’s werelderfgoed, Fraserisland. Het grootste zandeiland ter wereld. We mogen zelf rijden en muziek draaien in onze leuk gevulde jeep. In het begin is het nog een hele opgave, maar later rijdt iedereen aardig comfortabel door met mulle zand. Op de route zien we mooie plekken aan het strand, het bekende wrakschip Maheno en rijden we inland naar het prachtige meer Lake McKenzie wat het zelfde zand heeft als Whitehaven beach. We trekken intensief op met elkaar en de andere auto’s en het is een bijzonder gezellig weekend. ’s Avonds wordt er gezamelijk gekookt en gedronken en slapen we in tenten. We moeten wat strikter omgaan met eten en drinken, want er zitten verschillende wilde dieren die we liever niet tegen komen. Maandag in de namiddag rijden we terug naar het hostel en ben ik aardig gesloopt. Nog een laatste biertje aan de bar en ietwat op tijd naar bed.



So en momenteel ben ik alweer aanbeland in Noosa paradise. Een stadje boven Brisbane, voorzien van alleen maar rijke mensen geloof ik. Flinke huizen aan het water, met een grote auto aan de voordeur en een nog grotere boot in de achtertuin. Ook mijn hostel lijkt er een graantje van mee te willen pikken en betaal ik veel te veel geld voor een overnachting. Maar goed, eigenlijk is het wel een relaxt stadje met een national park, strand, de everglades en verder op de Steve Irwin zoo. Eigenlijk te veel om in 2 dagen te doen. We zien wel :)

Voor nu lekker slapen! X

Easy backpacking

Het was een prima verblijf in Cairns. Het is een klein stadje aan de kust waar veel backpackers rond hangen. Je kunt er zwemmen in de Lagoon (niet in de zee ivm de krokodillen) en er is een mooi park en een haven. Er zijn verschillende winkels en tentjes om te eten of (koffie) te drinken. Het geeft een weerspiegeling hoe netjes een stad in Australië kan zijn. Alles schoon en opgeruimd, iedereen wacht netjes bij het stoplicht, brave openingstijden, een pad voor wandelaars, een voor fietsers en veel fancy fitness toestellen. De openbare barbecue plaatsen zijn schoner dan mijn keuken en iedere boom heeft zijn eigen lamp. Nope, er gebeuren hier weinig gekke dingen. Ik heb nog wat contacten vanuit Darwin en hang wat rond met mijn Zweedse vriendinnen. Het is fijn dat je in ieder geval niet alleen hoeft te eten, maar ik vind het soms ook prima om alleen op pad te zijn. De meeste beginnen hier met het plannen van hun trip langs de oostkust, dus ik volg braaf.

Een vriendelijk Nederlands meisje helpt mij op weg met het maken van mijn planning. Ze heeft zelf ook van alles gedaan en is erg enthousiast, een prima verkoop truc die je op mij kunt toepassen. Uiteindelijk betaal ik 1500,- dollar (gelukkig is de koers gunstig op dit moment) en ben ik voor de komende 2 weken weer van de straat en voorzien van vervoer.

De volgende dag vertrekken we vroeg met een zeilboot naar de Great Barrier Reef voor een dag heerlijk snorkelen. Er is een leuke enthousiaste crew en het eten op de boot is heerlijk, maar het meest indrukwekkende is toch wel de GBR zelf :) Prachtig koraal vlak onder water, voor zien van alle vormen, kleuren en verhalen. En zoals bij ieder koraal kan ik mij uitstekend een paar uur vermaken met mijn snorkel, flippers en de duizende vissen die er zwemmen. We stranden nog even bij een klein eilandje waar vele schildpadden zich voeden met zeegras en regelmatig hun kop boven het water uitsteken. Daarna keren we weer terug naar land, drinken we gezellig wat aan de pier en neem ik weer afscheid van mijn Zweedse team.



’s Ochtends heb ik alweer optijd de wekker en reis ik voor het eerst in de touringcar bus. Deze bus brengt me van Cairns tot Bayron Bay en tussen in stop ik voor een aantal dagen op verschillende plekken. Je kunt het ook zelf organiseren door een auto te kopen of te huren en mensen te vinden met een ongeveer zelfde reisschema, maar dat leek mij voor 8 weken iets te veel gedoe :) Afgelopen dinsdag bracht mister touringcar mij naar Mission Beach, maar er waren weinig missies op dit strand te vinden. Er worden met name skydive trips op dit stuk strand georganiseerd, maar dat moet ik nog even bewaren voor later. Uiteindelijk heb ik me redelijk vermaakt met mijn strand wandelingen, exclusief koken (not), kijken naar skydivers en zwemmen in het zwembad. Zwemmen in de zee was min of meer niet mogelijk ivm de kwallen.


2 dagen later ben ik opnieuw op de bus gestapt en bracht de ferry mij naar Magnetic Island een klein eiland voor Townsvill. Opnieuw een prima plaatsje om 2 dagen te verblijven en hebben we met een aantal nog een Barbie auto gehuurd om wat ‘rond’ te rijden op het eiland. ’s Avonds koken we samen en smaakt onze 5 dollar p.p. pasta en salade erg goed.     

Ik vind het leuk om het reis gedrag van anderen een beetje te bekijken, wat men zoal doet, hoe zich groepjes vormen en wat voor type mensen er reizen. Ik moet nu wel een beetje opletten, want inmiddels heb ik ook wat  Nederlandse reizigers ontmoet en aangemeld op Facebook ;) Grotendeels ontmoet ik jongeren die zijn gaan reizen na hun studie. En het is nu november, dus ook voor hen is het grote avontuur net begonnen. Respect voor al deze jonge reizigers, op die leeftijd was ik nog niet zo ver. Daarnaast hebben de meeste een ‘working holiday visa’, wat betekent dat ze hier een jaar kunnen blijven. Van al deze werkende reizigers is de helft Duits. Af en toe is het belangrijk om te realiseren dat ik in Australië ben en niet in buurland Duitsland en dat Engels hier de hoofdtaal is. In Mission Beach ontmoette ik een Engels meisje met haar iPhone aan het zwembad. Ze werkte bij dat hostel, maar in haar vrije tijd was ze de Duitse taal aan het leren. We hadden een kort gesprekje over dat Duits geen wereld taal is, maar hooguit in 4 landen wordt gesproken en dat misschien Spaans een mooiere taal zou zijn om te leren…

In vergelijking met een aantal andere medereizigers voel ik mezelf soms ietwat over actief en zijn ‘hang jongeren’ ook hier aan de orde van de dag. Jeugd vanuit de hele wereld dat samen komt chillen in Australië en hun dagen vullen met uitslapen, film of tv kijken, hangen aan het zwembad, 7 dagen per week noodles eten en de hele dag met hun telefoon aan de oplader zitten. Ik heb er nog niet echt een verklaring voor kunnen vinden, ze zijn ook niet zo goed aanspreekbaar. Eén jongen zei wel: “Ik heb het hele jaar hard gewerkt, dus nu wil ik zo veel mogelijk relaxen.” Opzich invoelbaar, maar toch. Uiteindelijk kan ik ook wel weer wat van hen leren, want niks doen is voor mij een grote opgave. Maar met het idee dat heel veel mensen hier niks doen en dat als je een dag niks doet of op het strand gaat liggen slapen niet eens opvalt, lukt het me ietsje beter om af en toe ook wat rond te hangen (nadat ik ’s ochtends stiekem een rondje heb hardgelopen).

En dan heb je ook nog de Australische dudes zelf. Altijd belangrijk om ook wat tijd en intresse aan het lokale volk te besteden. De meeste die je treft zijn toch ook wel in eigen land aan het reizen, dus de echte lokale locals zie je minder. Helaas heb ik ze voornamelijk alleen nog maar dronken aan de bar gezien, waardoor ze ietwat transformeren in loche, onverstaanbare, hangende Engelse. Overdag ben ik er nog niet echt aan toe gekomen. Misschien tref ik er morgen een, dan ga ik vanuit Airlie beach (waar ik nu ben, hangend aan het water, deze blog maken haha) naar de Whitesundays. We verblijven 2 dagen en 2 nachten op een boot en varen naar de mooiste stranden van Australië. Weer een mooi avontuur in het vooruit.

Goed, nu ga ik maar weer snel chillen! X